jueves, 16 de marzo de 2017

Co fin do entroido, nace a primaveira

Co fin do Entroido comeza a explosión da nai terra co crecemento do Sol, o desfile da natureza, a primaveira. Con estas fotos pódese ver a conexión entre ambos, o Entroido tradicional e unha festividade ancestral do calendario que pode representar o fin do inverno, por iso o escribo con maiúscula Entroido, Entrudo ou Antroido. No ciclo invernal, cos seus demos estaba todo esta morto, ata os días e o propio Sol, polo que celebrase a chegada definitiva do crecemento solar, onde o mundo revive e sobre todo o campo.

Todo comeza a partir do renacemento do Sol ou solsticio de inverno, o 21 de decembro, pasado o 24 posteriormente, onde comezan os primeiros rituais da festividade do Entroido, saen xa a inicios de xaneiro por exemplo os primeiros folións ou danzas ou ranchos de reis, os cales cos seus sons e danzas sinalan o crecemento solar e son previa a grande festividade.

Mirade as cores, a simbolización e ritual da representación deses seres do Entroido, pisando os campos para fertilizalos, seu sarcasmos e satírica dos demos e forzas invernais que marchan e dan seus últimos golpes, a chegada dos banquetes e abundanza... As fotos dos entroidos son sacadas do Ribeirao, de Cobres, Viana e Laza. Benvida primaveira!

Ritual no Entroido do Ribeirao (Chantada) de fertilizar as terras co paso do "volante" co seu cabezón de 40 kg chamado "pucho". Xustamente estamos no ciclo de voltar labrar as terras e fertilizalas.

lunes, 6 de marzo de 2017

Resumo de actividades que realizamos este pasado 2016 a AA.VV de Ribadetea

XII Festa gastronómica da Tortilla e actividades




Corpus Christi Ribadetea 2016




I Roteiro Irmandade Mos-Ponteareas pola mámoa do Salgueirón




I Eco-Feirón Saudable Ribadetea




Recollida de alimentos e roupa para Siria



Exposición de Centros Culturais 2016 na Praza Maior


Obras fosa séptica no Centro Cultural


Notas de prensa varios

Vídeos







domingo, 12 de febrero de 2017

Galiza paraíso infinito, recordos.

Este o vídeo o publiquei no anterior canal de you tube que tiña, O Meigo do Tea, o 30 de xaneiros do 2014, polo que ten algo máis de 2 anos.

Nel, coa fermosa melodía “A Barroca” mostro paisaxes de viaxes persoais pola nosa insólita e bela terra galaica. Quero adicar por varios motivos este vídeo a memoria de Basilio Juan Iglesias Fontela, do cal a parte de gran amigo muito me ensínache, sen ir máis lonxe esta fermosa musica da Barroca, e destas fotos de viaxes que ambos nos gostaba tanto falar e intercambiar vivenzas. Descansa en paz compañeiro, sei que che vai gostar e prestar este vídeo.


Nos últimos anos foron varios os seres queridos que me se foron, e éstrano, pero cada un coas súas vivenzas e recordos xunto a min, tentarei recordar súa memoria.

sábado, 4 de febrero de 2017

Novo vídeo interactivo sobrea a Batalla do Douro, 139 a.Galaicos contra Roma

No ano 139 a.C, reunense reto da desembocadura do Douro (zona O Prto actualmente) un exercito de galaicos chegados de todos os rincons da terra galaica. Na outra beira, as lexións do consul romano Décimo Xuno Bruto, que acaba de vir de aplastar un levantamento na Lusitania. Os galaicos, seguramente confiados por uha superioridade númerica, inda que mal organizados o ser continxentes de muitas tribus, cruzan o río Douro e comeza a encarnixada loita, das maiores que se viron nunca sobre esta terra.




sábado, 14 de enero de 2017

Subida o pico Catoute, 2.112 metros, teito do Bierzo

O Catoute ou Catatoute, un dos picos máis emblemáticos do noroeste e teito do Bierzo, con seus 2.112 metros de altitude e súa privilexiada situación na Serra do Gistredo, e un incrible mirador sobre a Cordilleira Cantábrica e outras serras dos redores como Os Ancares, Montes Aquilanos, Macizo de Trevinca ou serra do Teleno.

O certo e que levabamos dende e facía tempo con ganas de facer esta montana, inda que sabiamos de súa dificultade, pois ascendes muito desnivel en poucos kilometros, nada menos que 1.017 m en menos de 5 km pola ruta que eliximos da cara sur, un bo reto.


 Saímos como sempre as 07:00 da mañá de Ponteareas, e sábado 10 de decembro, e temos unhas grandes gañas de atoparnos neve na ruta, tanto que levamos muitas prendas máis para a neve que para sendeirismo de montana. Nos separa dende Ponteareas a aldea onde partiremos, Campo de Martín Moro Toledano, nada menos que 272 km, algo máis de tres horiñas de carro. Como curiosidade dicir que este fermoso pobo de montana, pertencente o concello de Igueña, ten o nome máis longo do estado español.

O primeiro que facemos o chegar, e dar unha volta polo pobo para estirar as pernas e despexar da longa viaxe. Todo esta moi frío e xeado, o estar metido nun pequeno val e non dar o sol, a temperatura e moi fría no núcleo, buscamos un bar onde tomar un quente café, pero o único do pobo atopase cerrado, eran entorno as 10:30 da mañá. Despois da voltiña, o ambente da montana nos chama, polo que decidimos cambiarnos e comezar o ascenso.
O pouco de arrancar, vemos un cartel informativo da ruta, que nos indica claramente o gran desnivel que imos ter que subir montana arriba. Tan forme como imos ascendendo do val entre prados, o sol, nun fermoso día despexado vai quentándonos, tanto que temos grandes cambios de temperaturas das sombras os lugares abertos.

 Pouco a pouco a paisaxe muda a máis de montana, nos expoñemos máis o sol o que nos fai pasar calor, pois subimos cargados de roupa pensando que nos íamos topar cun clima máis hostil e neve, mesmo así cando nos da o frío vento nos arrepía todo o corpo. Comezamos xa a ver a cima o lonxe, impoñente sobre outros cumios da serra do Xistredo. Vendo súas vertentes de ascenso a cima, nos pronostica que o último tramo será duro e empinado.


Ascendemos a un bo ritmo rápido, sen apenas paradas, facendo unha curta de menos de 5 minutos no refuxio da subida. Este parece que no pasado estivo vinculado o pastoreo, pois polos balados que o rodean e os prados verdes todo indica a isto. Continuamos a subida e agora si voltase dura, o camiño que ata agora era cómodo, pasa a ser un estreito carreiro, o cal as veces desaparece tendo que cruzar zonas de pedras producidas por avalanchas, ou duras subidas por regos de auga.

Chegamos así despois de unha moi dura subida a un collado, que fai un pequeno chan de onde se ve o último tramo o cumio. Levamos a desilusión de que a penas há neve nesta cara, pero as ansias de chegar a cima son as mesmas despois de tanto esforzo. O sol agora apreta e o estar nun lugar máis alto e exposto, o vento comeza a notarse.

O último tramo a parte de empinado, por un carreiro estreitiño, e algo máis técnico, pois este esta feito sobre pedras soltas. Isto implica subir despacio mirando para o solo seguido, cada vez que pisas unha pedra esta se move, e o mesmo tempo temos que gardar distanza entre os tres por precaución, posto que se un de arriba sen querer solta unha pedra o pisar, e impacta nos de abaixo, pola empinación pode facer muito dano.


Con esforzo pero con muita moral chegamos o cumio entorno as 13:30, o cal nos recibe cunha suave brisa fresca. Dende os seus 2.112 m contemplamos seu impresionante mirador sobre as montanas do seus entorno, sobre todo a Cordilleira Cantábrica o norte ou outros cumios como o Nevadín. Vemos que a cara norte esta muito máis nevada, como e obvio. 



Estando totalmente solos na cima eu, Nelson e o Tiago, cambiamos a roupa mollada polo suor e xantamos algo. Vemos como pola cara norte, ascenden pouco a pouco no medio das vertentes nevadas tres montañeiros. Cando chegan xunto nos comezamos a falar e resulta que era de Vigo, así pouco despois comezamos o descenso antes de nos colla o frío.


O descenso faise no inicio, na zona con gran caída con pedras soltas, un pouco dificil e temos que facelo moi atentos para non esvarar. Despois, a medida que descendemos con tranquilidade o camiño faise máis cómodo e relaxado,xa non temos presa ningunha pois imos moio ben de tempo. 

Chegamos o refuxio, onde despois dun cruce o camiño se ensancha, alí sobre unhas grandes pedras no medio dun grande prado facemos unha parada para relaxarnos e como non comentar a montana. Despois comeza a sentirse o frío fresco da montana, polo que decidimos por nos en pe arrancar tranquilamente ata o pobo de Colinas del Campo de Martín Toledano, o cal estaría só a uns 2 km por un bo camiño.

Chegamos a fermosa aldeia, e vemos o bar aberto polo que alí nos imos a tomarlle a tradicional cervexa de fin de ruta, brindando por un ascenso máis bonito sen contratempos. Despois collemos o carro e tirada de máis de tres horas ata casa, con parada como sempre no Hostal do Lor. 

E así de rápido remata esta subida e aventura no Catoute, o cal nos deixa na mente esas fermosas vistas no seu teito. Esta e a última ruta de 2016, esperemos neste novo 2017 ter novas aventuras e ascensos, que vos contaremos encantados e esperemos que algún día muit@s dos que nos leedes vos animedes a facelos, que pouco a pouco vaia espertando esa chispa aventureira e natural, se non se pode subir un 2000 m, subir un 400 m, pois a esencia e satisfacción e persoal de cada un, e o importante e sentirse ben con un mesmo e o entorno que nos rodea. Feliz e bo 2017.