sábado, 2 de mayo de 2020

Ovni sobre Ponteareas (Galicia) ? Lo explicamos, proyecto Starlink

Durante varias noches despejadas en la cuarentena, en esta zona de Galicia se vieron extrañas luces que a algunos llamaron la atención, estas son.

sábado, 14 de marzo de 2020

Carta de dimisión da Aso.Patrimonial e Cultural Val do Tea


Carta de dimisión da presidencia da Aso. Patrimonial e Cultural Val do Tea.

Ponteareas, 12 de marzo do 2020.

Os señores membros da directiva da asociación.
Estimados compañeiros:
Todo ten un comezo e un fin, e este chegou, pero lamento é que non fora antes. A base de toda democracia perfecta, é o asemblearismo, acción onde tod@s os individuos teñen voz e voto propio e se fai o que a maioría decida despois de escoitar a aquel que wuixo dar súa opinión, e se de algo carece esta asociación, e de asemblearismo.
Toda asociación que se considere como tal, ten que ter independenza e ser soberana de súa asemblea, non unha sucursal dunha entidade maior, ter súa voz propia, accións propias, cousa que este colectivo roubáronlle Miña persoa, ten un curriculum neste campo impoluto a nivel galego, sempre fun fiel e devoto do asemblearismo, indo en contra das accións persoais en nome dun colectivo, muitas delas máis alá das leis que poden danar a propia asociación e a imaxe de seus membros directivos. Din muitas oportunidades, pero nunca quixen ser un presidente títere, que se entera de acto desta asociación pola prensa, e muito menos que se presenten escusas onde directamente se rían de min. Por estes motivos e entre outros, presento miña dimisión como presidente, membro e socio desta asociación, a cal algúns xa alcuman a “sucursal”.

O meu nome sempre será sinónimo de defensa da nosa cultura, historia e patrimonio ala onde me leve o destino. Isto non é un paso atrás, isto é saltar unha pedra no camiño, pedra que infecta os camiños para gañar votos e disfrazar de hipocrisía a realidade de noso marxinado, esquecido e desamparado patrimonio local.

Sen máis, un atento saúdo de Jhonathan Zúñiga Puga, alias O Meigo do Tea.

miércoles, 26 de febrero de 2020

Os Mudados co rito de ir As Perriñas, conquistan Ribadetea e recuperan seu Entroido tradicional

Así comeza o rito iniciador

“A partir deste momento, cubriredes vosos rostros cos trapos e caretas, e deixaredes de ser vos mesmos, agora xa non tedes nome, sodes Os Mudados, somos Os Mudados.

Durante horas e con respeto, seremos a única autoridade en Ribadetea, casa por casa facédelle festa e troula a aqueles que solten as perriñas ou oviños, pola contra, facédelle brincadeira e sarcasmo a aqueles que reneguen de facelo, agora, somos lei.

Vivan as Perriñas e Mudados! Viva Ribadetea e viva noso entroido tradicional!



 Foi un pracer que participase con nos un "Currimiño das Regadas de Mós"

miércoles, 12 de febrero de 2020

As Perriñas, os Mudados, os Farrapeiros, Mascaritas, as Pesetiñas, os Maruxos... o antigo Entroido do Condado.


Non fai tantas décadas noso entroido no rural do Condado, seguía sendo tradicional e totalmente vinculado o resto de entroidos tradicionais do noroeste.

Perriñas e Mudados recuperados en Ribadetea.

Os últimos en seguir a tradición de ir polas casas, coa identidade “mudada” pedindo cartos ou ovos, foron os nenos, os cales ate fai ben pouco inda se podía ver grupiños deles polas parroquias do Tea.

Segundo a zona, os “mudados” ou “mascarados” cambiaban de nome ou forma de denominase, temos así na zona norte do concello de Ponteareas, nas parroquias de Ribadetea, Padróns, Fozara, Pías e Prado, as Perriñas ou Mudados, en Areas as Mascaritas, en Xinzo os Farrapeiros (de farrapos), na zona de Oliveira as Pesetiñas, no sur de Salvaterra os Maruxos... e ate en Mós, o outro lado da Serra do Galleiro, coa mesma indumentaria e rito, os Currumiños.

A indumentaria destas mascaradas, era a mesma, como en grande parte da Terra galega, vestirse con roupas vellas, tapar o rostro co “trapo” ou careta, sombreiro ou pano vello na cabeza, e pau e vimbio. Desta maneira cada individuo ía de forma estética similar os outros, pero diferentes entre si. Tamén había tradición, dende a zona da ría de Vigo, subindo o Miño dende a desembocadura ate o Ribeiro cando menos, de levar no medio uns “casamenteiros” ou parexa nupcial.

O rito consistía en ir polas casas, pedindo “as perriñas” ou “pesetiñas”, sen descubrir a identidade, inda que na época do franquismo, tamén se daba “ovos” para despois facer unha tortilla entre a irmandade de mascarados. Se a casa daba ese aguinaldo, normalmente se descubría a identidade, se non daba, non, similar a un truco trato.

En caso de que quixeran destapar a identidade sen dar nada, se daba co vimbio, e como dicían aquí os vellos, “daban duro”. Este era o rito sobre todo dos nenos e mozos, pero, os máis maiorciñ@s e adultos, o parecer campaban polas parroquias facendo falcatruadas e chamando a atención, aproveitando súa identidade agochada e que ese día estaban perdoados.
Fotos dos anos 30 ou 40, nun entroido no Teleclub da parroquia de Pías, onde se pode apreciar a perfección a vestimenta tradicional. Fotos de Felix Gonzalez Lorenzo.

As Perriñas e Mudados


Comezar por dicir, que as Perriñas ou “ir as Perriñas” era máis ben a acción de saír buscando o aguinaldo chamando perriña, que ben do diminutivo da moeda “perra”, que eran os 10 céntimos da antiga peseta e saíron en circulación no 1870, o que da orixe a este nome, pero ben seguro que a tradición era anterior. Pero os individuos que se disfrazaban para ir a elas, eran máis coñecidos como os “Mudados”, que ben dos que “mudan súa identidade”. Isto cando menos na parroquia de Ribadetea e redores.

A descripción dos traxes mudados para ir as perriñas era o seguinte.

Trapo ou careta, en tempos antigos, era moi difícil conseguir ou facer unha careta ou máscara, polo que o máis típico era usar o trapo, que consistía en cortar a forma dos ollos e boca nun trapo, logo algúns o pintaban e outros non. Os máis enxeñosos, facían máscara, maioritariamente con elementos naturais como madeira e ósos de animais.


Sombreiro e pano, era o que normalmente levábase sobre a cabeza, tanto o típico sombreiro de palla como o pano colorido “das vellas”.

Roupa vella e guantes, como mencionamos antes, vestíase roupa vella e ate remendada, así en Xinzo chamábanlle “farrapeiros”, pois muitas veces eran farrapos remendados. Polo normal esta roupa vella pedíase a familiares secundarios ou mesmo veciños, para que fose máis difícil saber a identidade de quen a levaba.  Era tamén tradición que os homes foran de mulleres e viceversa. Nas mans polo normal, se levaba luvas ou similares.

Pau e Vimbio, ambas non podían faltar, o pau máis ben era para intimidar, ou mesmo polos vellos camiños ou entrar nas casas defenderse dos cans. En canto o vimbio das vimbieiras, tan usados inda a día de hoxe para atar as viñas, pola nosa tradición vinícola no Condado e moi abundante, era o perfecto “látego” natural.  

Outras características, unha das cousas máis fermosas que nos quedou do substrato das Perriñas ou Mudados, foi a forma de expresión oral para pedir o aguinaldo, que consiste en berrar “perriiiña” pero cunha voz efeminada e sarcástica, coa función de que non descubrisen quen eras pola voz.
Outra xa a mencionamos arriba, a característica de levar uns casamenteiros no grupo, normalmente atribuído a mozos e mozas que querían xuntarse. Temos algún dato máis desta curiosidade na desaparecida Corrida do Galo de Toutón (Mondariz), onde se elexía un mozo e moza, o cal se chamaban “o rei e raíña”, facéndose procesión simulando unha voda. As Corridada do Galo tamén facíanse no ciclo de entroido en muitas parroquias do Condado.
Perriñas e Mudados de Ribadetea convidados o Entroido do Ribairao (Chantada)

Na parroquia de Ribadetea, a AA.VV de veciños e colaboradores, levamos dous anos recuperando esta fermosa tradición tan nosa, noso Entroido popular e rural. Este ano a grande saída será o domingo de entroido, o 23 de febreiro, dende o centro cultural, para de novo percorrer os camiños e corredoiras parroquiais o berro de “periiiña”.


Animamos tamén e colaboramos, para que outras parroquias veciñas recuperen seu Entroido tradicional xemelgo do noso (millor dito o mesmo), rompendo así coa marxinación do folclore e cultura de noso rural.

Por último, agradecer dende aquí a colaboración doutros entroidos da Terra para a posta en valor do noso, como os amigos do Ribeirao (Santiago de Arriba, Chantada), os Peliqueiros e Parrafóns de Campobecerros (Castrelo do Val) ou os Troteiros de Bande.