O Camiño da Querquenia (A Baixa Limia) Documental histórico e cultural

Pequeno documental etnográfico da antiga bisbarra ourensán da Querquenia, hoxe coñecida como A Baixa Limia.

Ruta da Costa do Vicedo e Illa Coelleira (PR-G 156)

Nos achegamos as terras máis setentrionais da Península Ibérica, moi preto do cabo de Estaca de Bares. Nos atopamos en terras da mariña lucense, onde realizamos a ruta da Costa do Vicedo e Illa Coelleira, un fermoso roteiro que sería de dez, sen ser por varias detalles que contaremos o final.

Este sendeiro arranca do mesmo porto da vila do Vicedo, e nos levara pola ribeira da costa ate a praia de Area Longa ou San Román percorrendo uns 13 km, pasando polo miradoiro de Illa Coelleira e paisaxes moi exóticos, dende as praias chamadas do “Caribe galego” a outras que contrastan, pois ter máis similitude con terras de Irlanda.

Arrancamos do porto do Vicedo e o pouco pasamos polas fermosísimas praias do chamado “Caribe Galego”, onde destaca a pequena Praia do Caolín, con claras augas e translucidas coa area, na fronte vemos a península de Estaca de Bares e o cabo, punto máis setentrional da Iberia. Case os pes da praia, tamén se poden observar as ruínas dunha antiga fabrica de salazón.

Seguimos camiñando nos primeiros quilómetros, sempre tendo a costa moi preto bordeando o Monte da Atalaia, onde temos unha das poucas subidas algo longas, o camiño é sempre unha ancha pista de terra. Pese estar case en liña de costa, a mar case non se ve pola cantidade de montes de eucaliptos, que chegan mesmo a beira dos acantilados, de vez en cando se ve algún “oasis” entre a masa forestal, onde vemos incribles paisaxes.

Seguimos camiñando nos primeiros quilómetros, sempre tendo a costa moi preto bordeando o Monte da Atalaia, onde temos unha das poucas subidas algo longas. Pese estar case en liña de costa, a mar case non se ve pola cantidade de montes de eucaliptos, que chegan mesmo a beira dos acantilados, de vez en cando se ve algún “oasis” entre a masa forestal, onde vemos incribles paisaxes.

O pouco chegamos a outra bela praia, a de Xilloi, a cal ten un paseo onde temos unha fonte, importante para esta camiñada en verán, pois é a única en ruta. Deixamos atrás esta praia e nos voltamos a somerxer nos montes de eucaliptos, pero pouco a pouco nos pegamos máis a liña de costa, de maneira que comezamos a ver o lonxe a impoñente Illa Coelleira.

Este tramo ate a Illa, a parte do valor paisaxístico, e moi importante pola riqueza da súa fauna voadora, e morada e ruta de paso de muitas especies de aves, as cales algunhas se deixan ver. A parte das gaivotas e pequenos paxaros, puidemos ver un pagalo parasito, ave escura mariña de grande tamaño.

Entretidos por ver aves, chagamos o miradoiro de Illa Coelleira, onde podemos vela nun día tan aberto e despexado con todo seu esplendor. Esta illa ten unha rica historia, tivo un mosteiro medieval que fora atacado polos normandos (vikingos), logo este chegou a estar mandado pola Orden Templaria, posiblemente para vixiar a importante ruta marítima e portos da zona, e quen sabe, ate tal vez para algo máis. Xa no pasado máis recente, se construíu o faro e ate segundo veciños da zona, aproveitando que a illa ten auga doce en abundanza, se plantaban cae na súa totalidade patacas e trigo.

Neste miradoiro, nos atopamos un pouco máis adiante na metade do camiño de ida, polo que é un bo punto para tomar un descanso e relaxarse, beber e comer algo desfrutando da paisaxe e súas aves mariñas.

Retomamos marcha cara San Román, para meternos noutra fraga de eucaliptos, agora temos por diante un tramo máis poboado, onde por zonas camiñas por estradas pouco transitadas e aldeas, tal vez a parte máis monótona da ruta.

Pasando o miradoiro da abrupta e acantilada praia de Tixoso, a cal ten unha vertixinosa visión dende arriba, chegamos as aldeas de Moreiras e Vilela. Ollo aquí a ruta esta moi mal sinalizada e algúns pasos cerrados, polo que aconsellamos seguir pola pequena estrada contigua a estrada comarcal C-642.

Pasado a zona de casas, cruzamos a estrada comarcal en entrados de novo nun camiño de terra que xa nos levara en nun quilometro a Praia de Area Longa ou San Román. 

Ante nos temos a última grande e xeitosa paisaxe da ruta, pois a praia de San Román semella sacado dun conto ou película paradisíaca. Abrupta e suave a vez, insólita e transitada o mesmo tempo, con esta fermosa paisaxe de fondo, despois de 13 quilómetros, decidimos xantar un menú sendeirista/montañeiro, destes que cortas sobre o pan coa navalla o rico embutido e queixo, non há deuses que o paguen.

Agora toca a volta de novo andando, a ruta e doada pero se a fas desta maneira, son aproximadamente un 25 km, polo que é importante ter unha forma media para realizala con tranquilidade sen contratempos, pois o fin se queres desfrutala e vivila, son unhas 7 horas.

Dicir, que esta ruta é de 10, pero por mor da cantidade de quilómetros metidos en montes de eucaliptos, que tapan toda paisaxe, a parte que muitos tramos, polo paso de maquinaria para as talas forestais atópanse en mal estado, lamentos e desfeitos, unha mágoa pois o lugar o vale todo, mesmo así quen vai, queda abraiado pola beleza.

Tipo de ruta: Lineal

Lonxitude: 13 km (ida e volta uns 25 km)

Dificultade: Media (pola distanza)

Valoración: Paisaxística e natural.

Puntuación: 8,5 (inda que a 

ruta sería de 10, ler arriba)

Andaina histórica e patrimonial na Picaraña o 1 de maio, día do Beltaine.

O Camiño da Ulloa, Terra meiga onde o Ulla é neno

Documental filmado na bisbarra da Ulloa, no corazón da Terra Galaica, onde mostramos seus encantos así como patrimonio natural e histórico.

Montañas Galaicas, o Courel e a Serra dos Cabalos.

Nesta nova sección mostraremos os cume e cotas de nosa terra e seus redores, así como tentalas identificar e ver súas rutas de ascenso.

Vista da Serra do Courel dende o Castro da Torre.

A Serra do Courel e o brazo máis o occidente da Cordilleira Cantábrica, así como dos máis antigos. A parte de seu grandísimo valor natural, tamén ten un importante peso seu valor arqueolóxico e xeolóxico. Se pode dicir que xunto súas serras secundarias, dende o río Sil ate os Ancares, forma case un macizo propio.

Seus contrastes de montes que superan os 1600 metros xunto a profundos vales fluviais que roldan os 300-400, onde se atopa unha das reserva de flora máis importantes do pais, fan destes lares un atractivo paraxe onde desfrutar do sendeirismo e montañismo.

Panorámica da vertente oriental do macizo.

A parte da propia Serra do Courel, destacan outras como a pouco coñecida Serra dos Cabalos, que sigue o trazado da primeira pola parte oriental, facendo linde coas terras do Bierzo.

Un dos maiores atractivos en montaña e con dificultade, e o ascenso a Penaboa polo Km Vertical, cun fortísimo desnivel dende o val do río Lor, do cal xa fixemos publicación aquí.                         

Penaboa e seu dificil asceso dende o Km Vertical.

Dende Penaboa e seu miradoiro a 1462 metros, pódese acceder por un corte moi abrupto da montaña, duns 400 metros de caída, a liña da Serra do Courel, e a pouca distanza, dende A Forcadura (1552 m) se pode ir pola cresta da Muralla o cercan pico Pía Paxaro, que cos seus 1613 metros, e o segundo máis importante do macizo.

Corte do terreo dende Penaboa, cresta da Muralla e cumio do Pía Paxaro.

Polo lado oriental, o río Soldón separa o Courel da Serra dos Cabalos, a cal se pode ver con todo seu esplendor dende a estrada LU P-5004, co seu pico ganchudo do Montouto, destacando en máxima altura, cos seus 1541 metros. Seguindo esa estrada, nos leva dende Quiroga a aldea da Seara, a cal nun enclave fermoso en pleno pequeno val do río Selmo, se pode ver sobre ela os abrupto cumios do Teso das Papoulas (1604 metros) e o rei do macizo, O Formigueiros, que ten a cota máxima cos seus 1639 metros, o cal se pode ascender dende esta aldea nunha ruta duns 10 km ida e volta.

Se seguimos a estrada dirección norte, comeza a coller altura bordeando o Courel dirección a aldea de Visuña. A cal polo norte linda coa Serra Escrita e o Faro, que no Cotelo do Faro a 1615 ten súa máxima altitude, facendo tamén linde co Bierzo.

 Serra dos Cabalos

Panorámica dende A Seara

Pasada Visuña, a estrada volta cara o oeste, e dicir o val do Lor na altura da coñecida parroquia de Seone do Courel, atravesando a Serra das Travesas, con montes máis baixos e ondulados, destacando o miradoiro e restos do castelo de Carbedo (929 m), xusto na fronte do lendario Monte Cido (948 metros), o cal se pode acceder dende ese punto.

Vista dende o castelo de Carbedo.

E desta forma rematamos co pequeno paseo pola Serra do Courel e seu brazo oriental da Serra dos Cabalos, recordar que este macizo e erosionado, con cumios e campas amplas e onduladas, pero o mesmo tempo con grande desniveis, cortes de terreo é afiados cumios, polo que se recomenda precaución, sobre todo en período invernal onda abundan cerradas néboas e neve, pois recordade que as montañas pese ser fermosas, son salvaxes e insólitas.

Sobre a aldea de Ferreiros de Arriba, vistas cara o norte.

Consejos para hacer el Camino de Santiago en invierno

Consejos para hacer el Camino de Santiago en invierno, en 2017 lo realice en enero desde Burgos hasta Fisterra. Para ver el vídeo documental de esta aventura y camino en solitario invernal https://www.youtube.com/watch?v=JJIK_...

Camiñando pola Terra, 5 Trevinca, Pena Negra e Surbía, os cumios galegos

Camiñando pola Terra: 4 Subida o Pico Salgueirón e sendeiro histórico de Mos

Nova aventura e reportaxe de Camiñando pola Terra, desta vez nos desprazamos a terras da Louriña, concello de Mós, onde nosos invitados, Marcos Escudero, Jose Luís e Xelfo (que forman parte da organización da festa da prehistoria) nos amosaran e falaran do grande valor histórico e natural desta ruta. Por último, subiremos o Pico Salgueirón (633 m), o segundo máis alto dos concellos de Mós e Ponteareas e a propia Serra do Galleiro. Aquí comeza a aventura como se estiveses nela!

Ultreia!! Documental Camino de Santiago invernal, Burgos-Fisterra, (Enero 2018)

Camino de Santiago realizado en el mes de enero, desde Burgos a Fisterra, en unas fechas donde no hay mucho transito y parte de los albergues están cerrados, a esto sumar el duro clima, la soledad de hacerlo solo y como no, tambien los buenos momentos, las grandes personas que conoces y la solidariedad entre peregrinos, toda una aventura.

Camiño de Santiago invernal, Burgos-Fisterra (Xaneiro 2018)

Camiño de Santiago invernal dende Burgos até Fisterra, feito no mes de Xaneiro de 2018 en 22 días, muitas grazas os que compartiron camiño conmigo, tanto directa como indirectamente

Camiñando pola Terra: 3 Ruta Vieiro das Mámoas na serra Leboreiro ourensán

Nos atopamos nuns paramos e montes pouco coñecidos na nosa terra, no suroeste ourensán facendo fronteira con Portugal, atopase a Serra do Leboreiro dentro dos concellos de Bande, Verea e Quintela de Leirado. Vos invitamos a coñecer nesta reportaxe e ruta súa incrible riqueza e patrimonio natural e histórico, mostrando súas monumentais motas ou mámoas, así como a forma de vida de quen actualmente habita estes lares.

Trailer Ruta 3 Camiñando pola Terra, Vieiro das mámoas e Serra Leboreiro ourensán

Desta vez en Camiñando pola Terra, nos desprazamos a unha das zonas menos coñecidas e visitadas da terra galaica, a Serra do Leboreiro ourensán e a ruta Vieiro das mámoas. Aquí vai o Trailer e promo.

Camiñando pola Terra: 2 Ruta do Xabriña e reportaxe da ceraría artesanal

Segundo reportaxe de Camiñando pola Terra, desta vez nos imos a unha ruta das terras altas do occidente do concello do Covelo, a ruta do río Xabriña. Pero a parte, grazas a dous invitados especiais, Damian Copena e Mar os invitamos a coñecer unha antiga forma de vida propias das parroquias da Lamosa e Paraños, a antiga industria artesanal da ceraría e súa recuperación e posta en valor, na cal entraremos a fondo e observaremos seu legado patrimonial.

Comezamos novo proxecto, Camiñando pola Terra

Comeza este novo proxecto, onde faremos rutas polas terras do Condado e Paradanta para tod@s os públicos e os mostraremos, explicando de forma interactiva seu patrimonio, historia, ecoloxía e outros. O primeiro lugar elixido foi a Coto Eira, subindo por Gargamala (Mondariz), mostrando nela entre outros as mámoas e petroglifos de Mourelle, o foxo do Lobo e outras aventuras. Pouco a pouco iremos millorando, pero xa comezamos con Camiñando pola Terra!